کوهنوردی در زمستان

نويسنده:عباس محمدي

صعود زمستاني براي آنهايی است كه در كوه‌نوردي تابستاني مهارت يافته‌اند، آموزش ديده‌اند و به وسايل مناسب مجهزند.


چرا صعود در زمستان؟
 گروه‌هاي كوچكي از كوهنوردي هستند كه مصداق اين سخن "كريس بانينگتون" ـ كوهنورد و كوه‌نويس بزرگ ـ هستند: «يك جاذبه بزرگ كوهنوردي، لذت تشنه‌آور خطر كردن است ...».
دست و پنجه نرم كردن با سخت‌ترين شرايط (هواي سردتر، برف سنگين‌تر، بادهاي سخت‌تر، روزهاي كوتاه‌تر)، ديدن آن روي با شكوه‌تر و وحشي‌تر كوهستان و برخورداري از سكوت آسماني‌ آن و به جا گذاشتن ركورد، از انگيزه‌هاي كوهنورداني است كه در زمستان به كوه مي‌زنند. 

اما صعود زمستاني براي كساني است كه در كوهنوردي تابستاني مهارت يافته‌اند، آموزش كافي ديده‌اند و به وسايل مناسب مجهزند.

اهميت و اولويت اين سه عاملي كه به آن اشاره كردم، به همين ترتيب است. يعني براي كار زمستاني، پيش از هر چيز بايد تجربه‌ خوبي در كوهپيمايي عادي به دست آورد، آموزش‌هاي تئوريك (با مطالعه و شيوه‌ي چهره به چهره) را دوره كرد و دست آخر تجهيزات لازم را تهيه و به آنها اعتماد كرد. به بيان ديگر، اين وسايل خوب نيست كه شما را قادر به اجراي يك برنامه‌ موفق يا كم‌خطر زمستاني مي‌كند، بلكه تجربه و دانش شماست كه بخش عمده‌‌ كار را تضمين مي‌كند. همين جا لازم به توضيح است كه تجربه و دانش، دفع‌كننده‌ حتمي خطرهاي كوه‌نوردي زمستاني (و به طور كلي هر نوع كوهنوردي ديگر) نيست، بلكه سبب آن مي‌شود كه در ميدان سخت و بي‌ترحم اين ورزش خوب بازي كنيد و مرتكب خطاهاي فاحش نشويد (شايد!). رفتن به كوه در زمستان، بدون تمرين و بي‌آنكه بر جزئيات فني كار مسلط باشيد، اقدام به خودكشي است، حتي اگر جديدترين و گران‌بهاترين وسايل را با خود داشته باشيد، اما اگر بهترين پوشاك و چادر را نداشته باشيد،‌ ممكن است كه تجربه و دانش‌تان شما را زنده نگه دارد؛ چه با فرمان به موقعي كه براي برگشت مي‌دهد و چه با اجراي ريزه‌كاري‌هاي فني يا ابتكار زدن‌هاي مكارانه.